نقد فیلم

بررسی و نقد فیلم Creed

 

creed

محصول: 2015 - ایالات متحده امریکا - 133 دقیقه

نویسنده و کارگردان: Ryan Coogler

ژانر: ورزشی- درام

جمله (کلمه) فیلم: "شکرگزاری"

جمله فیلم -از نگاه من-: راکی' و: "زندگی یعنی مبارزه"

نمره فیلم (تاکنون) در      IMDB: 7.9

نمره فیلم در      Rotten tomatoes: 94%

نمره فیلم -از نظر من-:     18 از 20

 

خلاصه

سال 1998- آدونیس (Donnie) جانسون کرید؛ یتیمی که نام اصلی او فاش نشده و در مرکز نگهداری از نوجوانان لوس آنجلس نگهداری می شود، به دلیل برخوردهای فیزیکی متعدد با همسالانش به بند منتقل شده است. مادرش (که طی دورانی با آپولو کرید؛ قهرمان مشهور بکس سنگین وزن جهان رابطه داشته) به دیدنش می آید تا پس از سال ها او را با خود به خانه ببرد..

زمان حال - دونی که با پدر واقعیش آشنا شده، به طور مخفیانه به بوکس می پردازد. او پس از سال ها و با وجود موفقیت شغلی، از جایگاه خود استعفا می دهد تا به طور جدی وارد این ورزش شود و در این مسیر از راکی بالبوآ؛ دوست و رقیب قدیمی پدرش درخواست می کند که تمرین دادن او را قبول کند...

 

بررسی و نقد

Ryan Kyle Coogler؛ کارگردان و نویسنده اصلی جوان (29 ساله) فیلم Creed در دومین فیلم بلند سینمایی خود نشان می دهد که آینده ی درخشانی دارد. او که در اولین فیلمش در 26 سالگی توانسته بود جایزه ی بهترین فیلم اول Cannes و Grand Jury Prize و جایزه ی ویژه تماشاگران فستیوال فیلم Sundance در سال 2013 را به دست آورد، حالا با دومین فیلم نام خود را بیش از پیش بر سر زبان انداخته و در دومین همکاری اش با Michael Bakari Jordan جوان (و به مانند خودش سیاهپوست، که همین امسال به سومین همکاریشان هم خواهد انجامید)، از او، با حدود یک سال تمرین مداوم و سخت، بوکسوری حرفه ای به نمایش می گذارد که بار اصلی صحنه های هیجان انگیز فیلم در مبارزه ها را بدون استفاده از بدل به دوش می کشد و از سیلوستر استالونه ی رسیده به مرز 70 سالگی بازی ای می گیرد که علاوه بر نامزدی  2016 Golden globe و اسکار همین سال (در بخش بازیگر مرد فرعی)، حداقل فعلا برنده ی اولین جایزه ی مهم (گلدن گلوب) برای بازیگری خود می شود.. 

Ryan Coogler

  Ryan Coogler؛ نویسنده و کارگردان 29 ساله فیلم


 

اما Creed آمده که چه بگوید؟ و چرا اینقدر گل می کند؟

نویسنده به خوبی، جایگاه گذشت زمان و تغییرات رخ داده در این 40 سال را نمایش می دهد؛ از Cloud ی که اطلاعات دیجیتال ما را ذخیره می کند (و راکی از آن سر در نمی آورد) و نماد تکنولوژی است و باشگاه های قدیمی که رنگ خورده و کمی مدرن شده، تا نمای فیلادلفیایی که حالا در برابر راکی می بینیم و شهری که تغییرات زیادی نسبت به فیلم اول کرده است.. (به واقع مکان های تکرار شده ی فیلم برای کسانی که با فیلم های راکی خاطره دارند نوستالژی دوست داشتنی ای خواهد بود). به شکل جالبی، تاثیر این متغیرها در برابر ثوابت زمانی فیلم که شامل همه ی خصوصیات فیزیکی و روانی انسان هاست (مثل این جمله ی مشهور مربی راکی به او که "زن ها پای آدم رو سست می کنن" یا ناامیدی ها و امیدهای مبارز) قرار می گیرد و رنگ می بازند.

نماهایی از شباهت های راکی (1976) و کرید (2015)


استالونه به واقع با کاری بزرگ (و درست) و با بازی حاشیه ای و دور از اغراق و خودنمایی، شخصیت Rocky پیوسته به تاریخ فیلمسازی خود را در مسیر درست زمانی پیش برده و حالا بدون نمایش مبارزه (که واقعا هم دیگر از او بر نمی آید!) و حتی نمایش نشانه های سالخوردگی (در ناتوانی از ادامه دادن تمرین کیسه بوکس یا بالا رفتن از پله های مشهور منتهی به موزه هنر فیلادلفیا) و بیماری سرطانش، سیری واقعی برای قهرمانی پا به سن گذاشته را به تصویر می کشد و قسمت هفتم حضور این شخصیت در فیلمی که به نام دیگری زده شده است را به مرثیه ای شوق انگیز برای طرفدارانش بدل می کند.. مسیری که از نگاه منتقدین، با ساخت دنباله های دیگر فیلم تا قسمت پنجم به قهقرا گراییده بود..

سیلوستر استالونه؛ از راکی (1976) تا راکی بالبوآ (2006)؛ 30 سال فاصله

 

معرفی برخی شخصیت های فیلم Creed، احتمالا برای عدم زمان گیری در معرفی، با نمایش اعلامیه روی صفحه است که وضعیت درام فیلم را در لحظاتی به فانتزی تبدیل می کند. 

Bianca (با بازی Tessa Lynne Thompson که علاوه بر بازیگری، به مانند حرفه ی نقشش در فیلم در صنعت موسیقی هم دستی دارد)، چاشنی دراماتیزه کردن فیلم و در واقع همان آدریان فیلم Rocky اول است که به بازیگر اصلی فیلم انگیزه ی جنگیدن می دهد.. هر چند نقش او در اینجا بسیار کمرنگ تر از آدریان به نظر می رسد. با این حال، تهمید کم شنوایی پیشرونده ی او نیز به افزایش بار احساسی فیلم (؛ نماینده ی گذشته ی خارج از توان تغییر ما و ایجاد انگیزه مضاعف آدونیس) کمک می کند.

دو فیلم شباهت های متنی و ساختاری زیادی با هم دارند.. با این حال برتری های Creed به Rocky به فیلمبرداری بهتر (که در گذشت زمان امری قابل تصور است) و مبارزات واقعی تر بر می گردد. با این حال راکی به دلیل اصیل بودن متن، جایگاه بالاتری خواهد داشت.. هر چند که به روز رسانی آن در شکلی سرپا نیز کاری دشوار بوده است.

Creed در بطن خود پیام نحوه ی مواجهه با گذشته و نفس مهارگر انسان برای سعادت را دارد؛ آنجا که راکی به آدونیس می گوید که مهمترین حریف تمرینی اش تصویر خود او (نفس) در آینه است و می کوشد تا تصور اشتباهی یا نامشروع بودن آدونیس را از چهره ی امروز او بزداید و واقعیت جاری زندگی او، بدون دست داشتن گناهان دیگران در نتیجه ی اعمالش  را برایش بیان کند (مضمونی از این مطلب، 5 بار در قرآن ذکر شده که: "وَ لاتزِرُ وازرهً وِزرَ اخراً": آیات 164 سوره انعام، 18 سوره فاطر، 15 سوره اسراء، 7 سوره زمر و 38 سوره نجم) تا با نگاه درست به گذشته ی بی تقصیر و خارج از دستانش (و حتی استفاده از آن برای انگیزه گرفتن در آن بلند شدن استثنایی پس از knockdown)، شکرگزار داشته های ارزشمند حال در توانایی تغییر خود باشد و بدین طریق به پیروزی حقیقی برسد.. هرچند به مانند فیلم اصیل راکی، در انتها برنده ی مسابقه ی واقعی شخص دیگری اعلام شود.. (که اتفاقا این پایانِ شاید غمناک، در چشم بیننده و منتقد، شیرین تر و ارزشمند تر از پیروزی ساده انگارانه است). شاید نقطه ی بحرانی و اساسی فیلم همان لحظه ای باشد که راکی از ترس کشته شدن آدونیس، به او پیشنهاد خاتمه ی مسابقه را می دهد (همان کاری که در راکی 4 در برابر قهرمان روس کرد و آپولو کرید با نپذیرفتن پایان مسابقه باعث مرگ خود شد).. اینکه پسر آپولو با وجود احتمال کشته شدنش حاضر به کناره گیری نمی شود (و حتی راکی سرخورده از شیمی درمانی به دلیل نگاه به گذشته ی همسرش را به انجام این کار ترغیب می کند)، همان معنای زندگی در همیشه ی انسان است: ارزش زندگی به قهرمانانه زندگی کردن است.. یک روز باشد.. یا 30 هزار روز.. مثل داستان پیروزی خون بر شمشیری که سال هاست به آن عادت کرده ایم..

 

فیلم Rocky (محصول 1976) فیلمی به یاد ماندنی ست؛ نه فقط برای نمایشی ورزشی و هیجانی، (و اتفاقا اغلب اوقات این فیلم در سکون نسبی می گذرد!) که برای نمایش زندگی فطری انسان و تلاشش برای پیروزی بر مشکلات.. شاید ساختن فیلمی با همین مضمون (و حتی صحنه ها) در حدود 40 سال بعد کمی عجیب به نظر برسد؛ اما مگر برای این مفاهیم انسانی که هر روز با آن درگیر هستیم زمان پایانی متصوریم؟.. علت موفقیت Creed همین است.

نوشته شده در جمعه ۳٠ بهمن ،۱۳٩٤ساعت ۸:٢٦ ‎ب.ظ توسط مهدی وزیریان نظرات ()


 Design By : Pichak